4.10.2008, czyli martullkowa relacja ślubna

Dziewczyny,

wracam wreszcie po ponad tygodniowej nieobecności i niniejszym przystepuję do relacji dance

Nasza myśl o slubie powstała oczywiście w dniu zaręczyn - 2 lipca 2007, a czas oczekiwania trwał 15 miesięcy i zakończył się 4 października 2008. Jako że czasu było tak wiele, przygotowania przebiegały bardzo spokojnie. Niemniej jednak w ostatnim tygodniu okazało się, że tak wiele spraw pozostało do załatwienia, że ogarnęła mnie mała panika organizacyjna - jej apogeum przypadło na piątek przed ślubem. Duzo czasu spędzałam na wszelkich stronach z prognozą pogody - każda mówiła co innego, ale miało byc zimno...

W środę trzasnęłam szufladą w pracy i od czwartku zaczęło się wolne. Czwartek spędziliśmy na drukowaniu i wycinaniu winietek i klejeniu planu stołów. Z czwartku na piątek w ogołe spać nie mogłam. Piątek zaczęłam seansem u kosmetyczki, potem była wizyta na sali - przewożenie alkoholu i innych gratów i jeszcze latanie po centrum handlowym w poszukiwaniu bielizny na noc poslubną - o tak drobnym szczególe udało mi się wcześniej zapomnieć :hihi: na szczęście udało się zakupić, to co chciałam, już w pierwszym sklepie wink

Wieczorem pojechałam do rodziców - chciałam ostatnią noc spędzić w moim panieńskim łóżku, bo niedawno się od rodziców wyprowadziłam. Mój tata urządził mi kolejny wieczór panieński - wypiłam 4 drinki i było mi tak dobrze, że nawet tańczyliśmy do ścieżki dźwiękowej z Mamma mia dance

Poszłam spać i obudziłam się dopiero o 7:30. Głowa na szczęście nie bolała wink

o 9 fryzjer - jak od niego wychodziłam, tak się owinęłam szalikiem, że delikatnie zepsułam kok, ale dało się naprawić. O 12 miała przyjechac makijażystka i fotografka. Makijażystka przyszła pół godziny przed czasem, tak więc do zdjęć pozowałam juz prawie całkiem umalowana. No i zaczęło się oczekiwanie - czas ciągnął się niemiłosiernie. Ale byłam spokojna - w odróżnieniu od mojej mamy

nareszcie przyjechał Paweł, a za nim kierowca samochodu, który zaczął go ubierać, a Paweł pojechał z powrotem po kolegów, którzy mieli prowadzić ciężarówki, które były naszą eksortą (takie było jego marzenie, bo pracuje w firmie produkującej ciężarówki, no i mieliśmy jeden ciągnik z przodu a drugi z tyłu

) Ale po kolei: wreszcie wrócił, i zaczęlismy się ubierać. Po schodach na dół sprowadził mnie tata, a Paweł zaniemówił z wrażenia

potem szybko błogosławieństwo i kilka zdjęć w domu, zamiast pleneru - oczywiście padało).

Wreszcie ruszylismy - jak tylko wsiadłam do samochodu tak mnie ścisnęło w brzuchu, że nie mogłam się ruszać. Dojechalismy do kościoła, na szczęście w trakcie przestało padać... drżącą ręką podpisalismy dokumenty i stanęlismy przed kościołem. I od tej chwili wszystko wydaje mi się snem, chociaż mniej więcej wszystko pamiętam... Ksiądz był wspaniały, dowcipny - cudownie rozładowywał atmosferę. Na mszy śpiewała polecona przez callję śpiewaczka i było pięknie

Przed kościołem zostalismy obrzuceni białymi płatkami, monetami i ryżem - czułam tylko jak ten ryz wpada mi przez dekolt sukienki i wypada dołem :hihi: podczas życzeń wycałowaliśmy się za wszystkie czasy. Dostalismy morze kwiatów.

Wreszcie wszyscy ruszyli na salę. Nasz super dopracowany pierwszy taniec nie udał się do końca - Paweł się rozporoszył, był moment zawahania co dalej i ja musiałam przez chwilę prowadzić. Nikt jednak nic nie zauważył i wszyscy byli zachwyceni. A potem zabawa - tańce, tort, oczepiny. Ostatni goście wyszli prawie o 5 - a najlepsze, że był to mój 77 letni dziadek, który ze wszystkich imprez ucieka po dwóch godzinach

W niedzielę mielismy poprawiny u mnie w domu - dochodzilismy do siebie aż do środy. Polecielismy na tydzień na Gran Canarię i było cudownie.

Jeszcze do mnie nie dotarło, że jestem żoną - ślubi wesele są jakby snem. Chyba uwierzę, jak zobaczę nowy dowód osobisty, chociaż jak o tym myślę, to takie dziwne mieć inne nazwisko...

Załączam kilka zdjęć od rodziny i znajomych - od fotografa będą wkrótce